[ROTG] Moments -No eternity, they are beautiful-

posted on 16 Mar 2013 09:40 by ohohoh in MyWork directory Fiction

 

อันนี้เป็น Drabble ค่ะ ถือว่าเป็นโพสฉลองรอซื้อ DVD แล้วกัน =q=
มุกที่ต่อยอดไม่ได้ มุกที่จบไม่ลง มุกที่ไม่รู้จะเอาไปใส่ที่ไหนดี
แต่ละตอนในนี้อาจจะไม่ได้ต่อเนื่องกัน แล้วก็อาจจะไม่ได้มาจาก AU เดียวกันเลย ก็เป็นได้ค่ะ (พูดเองงงเอง)
โดยรวมๆแล้วจะไม่ติดเรท แต่อันไหนเป็น Couple ชัดเจนหน่อย จะหมายเหตุบอกอีกทีนะคะ
* ขอบคุณคุณ @chibi  มากเลยค่ะที่ช่วยกันโมเอจนมุกงอก แถมยังช่วยเช็คคำผิดด้วย รบกวนประจำเลย ><

 

 

 



1

 

ทุกครั้งเมื่อมาถึงเบอร์เจสส์ในต้นฤดูหนาว สิ่งแรกที่แจ๊คจะทำก่อนอะไรทั้งหมดคือกลับไปยังบึงของตัวเอง และทำให้ผิวน้ำกลายเป็นน้ำแข็ง

 

เขาวิ่งไถลวนรอบบึง ทิ้งน้ำแข็งให้จับหนาชั้นแล้วชั้นเล่าราวกับไม่รู้จักพอ...หนาจนมั่นใจว่ามันจะไม่มีทางแตก เด็กหนุ่มยิ้มกว้างเมื่อเด็กๆ ส่งเสียงโห่ร้องด้วยความยินดียามได้เห็นผิวบึงกลายเป็นลานสเก็ตที่ดีที่สุดในเมือง ก่อนจะหอบหิ้วรองเท้าสเก็ตทั้งที่ใหม่เอี่ยมและที่นอนค้างข้ามปีอยู่ในตู้เก็บของกลับมายังบึงอีกรอบ มันทำให้เขาภูมิใจในผลงานของตัวเองและหวนกลับมาวางชั้นน้ำแข็งใหม่ทุกครั้งเท่าที่โอกาสจะอำนวย


ครั้งแล้วครั้งเล่า

ซ้ำแล้วซ้ำอีก

น้ำแข็งชั้นแล้วชั้นเล่าที่ปิดผิวบึงมิดชิด และจะละลายไปก็ต่อเมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง

 

ตลอดเวลาสามร้อยปีที่แจ๊คไม่เคยคิดว่านั่นเป็นเรื่องผิดปกติ ไม่เคยคิดแม้แต่ว่าเขาทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร

กระทั่งหลังจากที่ได้คำตอบจากความทรงจำที่หายไปนานแสนนาน....

 

น้ำแข็งบนบึงของเขายังคงหนา และไม่มีวันร้าวตลอดฤดูหนาว

 

 

 

 

 

2

 

การขว้างบอลหิมะเป็นสิ่งหนึ่งที่แจ๊ครัก ทั้งในขณะที่เขายังมีชีวิตอยู่และหลังจากนั้น มันเกือบจะเป็นไลฟ์เวิร์คของเขาว่าทำอย่างไรจึงจะโจมตีฝ่ายตรงข้ามให้ได้ผลดีที่สุด เขารู้วิธีทำลูกบอลหิมะให้รวดเร็วและมีขนาดกลมเหมาะมือ บอลที่ไม่แข็งเกินไป ซึ่งจะแตกกระจายเมื่อกระทบถูกเป้าหมายพร้อมกับเรียกเสียงหัวเราะจากทุกๆ คนรวมไปถึงคนที่ถูกปาด้วย แจ๊คเชื่อว่าตัวเองเป็นนักปาบอลหิมะที่แม่นยำที่สุดคนหนึ่ง บอลของเขาไม่เคยพลาดเป้า อีกทั้งไม่เคยพลาดที่จะนำความสนุกสนานมาสู่ทุกคนที่มีส่วนร่วม นี่คือสิ่งหนึ่งที่เขาภูมิใจ และเป็นสิ่งหนึ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของการเป็นภูตฤดูหนาว

 

แจ๊คกระพริบตาถี่ๆ ละอองหิมะร่วงจากปลายขนตาของเขาลงไปยังแก้มขณะที่คัพเค้กกระโดดเหยงพลางหัวเราะร่าด้วยความยินดี

“ฉันปาถูก! ฉันปาถูกเขาด้วย!”

ทุกคนหัวเราะ หากในไม่ช้า เสียงหัวเราะเหล่านั้นก็ซาลงไป ก่อนที่เจมี่จะวิ่งเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าแปลกใจ

“แจ๊ค คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?”

ภูตน้ำแข็งอ้าปากอึ้ง เขายกมือขึ้นลูบหน้า ปลายนิ้วปัดหิมะออกจากผมกับแก้ม สายตาจ้องละอองหิมะที่ร่วงลงไปเหมือนไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขาหันไปยังคัพเค้ก...เด็กหญิงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ว่าตัวเองทำอะไรผิดไปหรือเปล่า... ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมายังเจมี่อีกครั้ง

 

แล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

 

“ข้าโดนปา! ข้าโดนปาหิมะด้วย!”

เขากระโดดตีลังกาด้วยความตื่นเต้น แล้วกอดเจมี่เต็มสองแขน ไหล่ยังคงสั่นระริกขณะที่เขาหัวเราะราวกับหยุดตัวเองไม่ได้ เพราะถ้าหากไม่หัวเราะเอาไว้ เขาก็คงแทบจะร้องไห้ออกมาต่อหน้าเด็กๆ เหมือนลืมอาย

เป็นครั้งแรกในรอบสามร้อยปี ที่แจ๊ครู้สึกได้ว่านี่จึงจะเป็นสงครามหิมะที่สมบูรณ์แบบที่สุด และถึงเวลาที่เขาต้องฝึกหลบบอลหิมะของคนอื่นเสียที

 

 

 

 

 

3 *Jamie x Jack

 

สิ่งมีชีวิตในตำนานทั้งหลายนั้นจะมีบางอย่างที่แตกต่างจากมนุษย์อย่างชัดเจน เจมี่ เบนเนตต์ตั้งทฤษฎีกับตัวเองอย่างนั้น

ใช่ว่าเจมี่จะเคยเห็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติมามากมาย หากเป็นโชคดีของเขาที่มีโอกาสได้รู้จักกับตำนานตัวเป็นๆ เหล่านั้นมากกว่าคนส่วนใหญ่บนโลกนี้ เหล่าตำนานที่เพียงได้เห็นในแวบแรก เจมี่ก็รู้ได้ในทันทีว่าฝ่ายตรงข้ามไม่มีทางจะเป็นมนุษย์ธรรมดาไปได้เด็ดขาด

กระต่ายอีสเตอร์กับทูธแฟรี่นั้นมีรูปกายภายนอกผิดแผกอย่างเห็นได้ชัด แซนด์แมนเป็นตัวอย่างที่เข้าใจได้ง่าย เจ้าตัวอาจจะดูคล้ายมนุษย์ แต่คงไม่มีมนุษย์คนไหนทอแสงเรืองรองเป็นสีทองอยู่ท่ามกลางความมืดแน่นอน หรือกระทั่งซานตาครอสที่อาจจะดูเหมือนชายชราร่างยักษ์ หากการ์เดี้ยนชาวรัสเซียผู้นั้นก็เปี่ยมพ้นไปด้วยพลังชีวิตและความรื่นเริงซึ่งไม่มีอะไรที่เหมือนกับผู้สูงอายุแม้แต่น้อย ถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะผิดจากภาพลักษณ์ของซานตาครอสทั่วไปที่ผุดขึ้นมาราวดอกเห็ดในช่วงเทศกาลคริสต์มาส เจมี่ก็ไม่พลาดที่จะบอกว่าอีกฝ่ายคือใครตั้งแต่การพบกันครั้งแรก

และข้อพิสูจน์สำหรับทฤษฎีดังกล่าวก็คือแจ๊คนี่เอง

เจมี่เท้าแขนมองเด็กหนุ่มที่นอนหลับสนิทอยู่ตรงหน้า แสงจากโคมข้างเตียงทอประกายจางๆ อยู่บนเส้นผมกับขนตาสีขาวสว่าง และราวกับจะทะลุผ่านผิวซึ่งขาวซีดจนแทบเป็นสีฟ้าอมม่วง ภูตฤดูหนาวช่างเหมือนกับหิมะหรือน้ำแข็ง และสีหน้านิ่งเฉยก็ยิ่งทำให้อีกฝ่ายคล้ายกับตุ๊กตาที่แกะขึ้นมาจากน้ำแข็งมากกว่าจะเป็นเด็กหนุ่มธรรมดาทั่วไป เจมี่อยากจะยื่นมือไปแตะแก้มนั้นเพื่อยืนยันกับตัวเองว่าคนที่อยู่ตรงหน้านี้หาได้ห่างไกลจนเกินเอื้อม หากความเงียบงันก็ทำให้เขาลังเล

ตอนนั้นเองที่ขนตาสีขาวโพลนสั่นระริก แล้วอีกฝ่ายก็ลืมตาขึ้นมา นัยน์ตาสีฟ้าในกรอบสีดำกรอกมองซ้ายขวาอย่างง่วงงุน ก่อนจะหันมาจับภาพของเจมี่ แล้วริมฝีปากนั้นก็หยักขึ้นเป็นรอยยิ้ม

รอยยิ้มที่ใส่ลมหายใจลงในน้ำแข็ง เติมชีวิตให้กับใบหน้าอันเฉยเมย และเปลี่ยนตุ๊กตาให้กลายเป็นมนุษย์

นั่นคือวินาทีที่เขารักที่สุด

เจมี่ยิ้มตอบพร้อมกับโน้มตัวออกไป แก้มซีดขาวนั้นเย็นยะเยียบ หากเขากลับพบว่ามันอบอุ่นจนน่าแปลกใจเมื่อยู่ใต้ริมฝีปาก

 

 

Comment

Comment:

Tweet

น่ารักจัง เรื่องแรกนี่ให้ความรู้สึกเศร้าๆเล็กๆของแจ๊คแฮะ คงไม่อยากให้ใครตกลงมาแล้วต้องเหงาไป 300 ปีเหมือนตัวเองสิน้า ;w;
เรื่องที่สองนี่ชอบคัพเค้กแฮะ นานๆทีจะได้อ่านเรื่องที่เขียนถึง ถ้าแจ๊คร้องไห้ขึ้นมาจริงๆ ทุกคนคงจะตกใจน่าดูเลยสินะ ฮา
เรื่องสุดท้าย ฮุ ไม่มีอะไรจะบอกนอกจากฟินฮ่ะ เจมี่นายโตขึ้นแล้วสินะ สินะ สินะ... =q=

#3 By RhomeO on 2013-04-15 10:44

ชอบฉากที่ว่าแจ๊คโดนปาหิมะ 555 คราวนี้ก็เหมือนตบมือกันสองข้างแล้ว แบบนี้สิถึงจะสนุก ชอบอ่านที่เขียนถึงคัพเคีกด้วยค่ะ เป็นตัวละครที่น่ารักอีกตัวนึง
ฉากสุดท้ายที่จุ๊บกันก็น่ารักกริ๊วกร๊าวได้อีก กร๊๊ดดดดด นึกภาพตามแล้วแจ๊คจะน่ารักไปไหน

#2 By bonbonpich on 2013-04-01 22:11

อ่านใหม่ก็ยังฟินนน ;v; ชอบทั้งสามเรื่องเลยค่ะ เรื่องแรกนี่ตอนอ่านนึกถึงภาพแรกในหนังเลยค่ะ คุณโอ๋บรรยายเก่งมากกก >___< แต่มาตายตอนสองย่อหน้าสุดท้ายนี่แหละ ;w; อ่านแล้วยิ่งรู้สึก แจ๊คคิดถึงทุกคน ทำเพื่อเด็กๆ ไม่ต้องเจออุบัติเหตุ อ่านแล้ว อาา แจ๊ค นายนี่เป็นผู้พิทักษ์จริงๆ ด้วย
เรื่องสองนี่อ่านแล้วอยากเข้าไปกอดแจ๊คค่ะ น่ารักมากก ยินดีกับแจ๊คที่มีความสุขเสียที
เราชอบพวกโมเม้นที่คุณโอ๋เขียนถึงความสามารถของแจ๊ค แล้วตีความขยายเพิ่มอ่ะ แบบมันเป็นแฟนฟิคที่เปลี่ยนตัวละครเป็นเรื่องอื่น เป็นคนอื่นไม่ได้เหรอนะ 
ปล คัพเค้กน่ารักมากกก vvvv 
เรื่องสุดท้าย ดีใจที่เลือกตอนจบเป็นจูบค่ะ vvvv เจมี่โตแล้วสินะ สินะ สินะ สินะ  ขอให้คุณโอ๋ก้าวข้ามจากขั้น A ไปขั้นอื่นๆ ได้อีกนะคะะะ >> เม้นเกรียนละอันนี้ 55

#1 By chibi on 2013-03-16 10:29