[ROTG] I wishes on the moon, for something I never knew

posted on 01 Apr 2013 21:07 by ohohoh in MyWork directory Fiction



 

โบสถ์สีขาวโดดเด่นอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าเดือนมิถุนายนซึ่งปลอดโปร่งไร้เมฆหมอก ทุกคนที่มาถึงต่างทักทายเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม บางคนถึงกับเข้ามาขยี้หัวจนผมที่เซ็ตไว้ดิบดีกระเซิงไปหมด เขายิ้มแห้งๆ แล้วเสยเส้นผมสีน้ำตาลกลับขึ้นไปก่อนที่แม่จะพุ่งตัวมาจากที่ไหนสักแห่งเพื่อจัดการมันให้เข้าที่เข้าทาง ซึ่งความจริงแล้วก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ยังไงตัวเอกของงานนี้ก็ไม่ใช่เขาสักหน่อย

 

เพื่อนๆ ช่วยกันตบตัวตบไหล่เขาทั้งที่เพื่อแสดงความยินดีและปลอบใจ ซึ่งเขาเองก็ตอบไม่ถูกเหมือนกันว่าตัวเองควรจะดีใจด้วยในระดับไหน ใช่ว่าเขาจะไม่เคยนึกถูกชะตากับเจ้าบ่าวของวันนี้ แต่ในเมื่อนั่นคือว่าที่น้องเขยในอนาคตอันใกล้ (หรือพูดโดยละเอียดก็คือ อย่างเป็นทางการในอีกไม่กี่ชั่วโมงนี่เอง) มันก็พูดยากเล็กน้อย

 

ใครคนหนึ่งตะโกนเรียกชื่อของเขา เมื่อหันไปก็เจอเพื่อนเจ้าสาวกำลังโบกมือเรียกอยู่ไหวๆ

“เธออยากจะพบคุณแน่ะ”

พอเขายักไหล่แล้วกำลังจะเดินไป หนึ่งในผองเพื่อนก็ยิ้มอย่างรู้ดี

“อย่าร้องไห้ซะล่ะ”

เขาแค่นเสียงเฮอะ หากก็ขี้คร้านจะต่อปากต่อคำ จึงเดินดุ่มเข้าไปด้านในของโบสถ์โดยไม่พูดอะไร

 

 

 

สองหรือสามนาทีที่เขาเสียเวลาอยู่ตรงหน้าประตูห้องเพื่อพยายามปั้นหน้าตัวเองให้ปกติที่สุด ซึ่งไปๆ มาๆ เขาก็เริ่มงงแล้วเหมือนกันว่าอย่างไหนกันแน่ที่จึงจะเป็นหน้าปกติที่ว่า สุดท้ายก็ฉีกยิ้มแล้วเคาะประตูเปิดเข้าไป

ก่อนจะยืนอึ้งอยู่ที่ประตูนั่นเอง

 

หญิงสาวในชุดสีขาวโพลนเงยหน้าขึ้นสบตาเขาแล้วยิ้มน้อยๆ ....รอยยิ้มที่ราวกับแสงสว่างอันไร้เดียงสาของยามเช้า และสวยงามยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดที่เขาเคยเห็นมา

 

เธอกำลังจะไป กำลังจะจากเขาไปเสียแล้ว

 

จริงอยู่ที่เธอไม่ได้หายไปไหน ขอเพียงอยากพบหน้าก็ไปหาได้ทุกเมื่อ แต่สถานที่ซึ่งเป็นบ้านของเขาจะไม่ใช่บ้านของเธออีกต่อไป เธอจะไม่ใช่น้องสาวตัวน้อยๆ ที่คอยไล่ตามหลังเขา หรือหัวเราะเสียงใสกับทุกเรื่องที่เขาเล่าให้ฟังก่อนดับไฟนอนอีกแล้ว เธอไม่ใช่เด็กหญิงที่เขาเคยคิดว่ารู้จักดียิ่งกว่าใครในโลกนี้เสียแล้ว

 

นั่นคือสิ่งที่เขาเคยเตรียมใจเฝ้ารอมาตลอด

นี่คือวันที่เขารอเวลาที่จะได้หัวเราะทั้งน้ำตา ได้กล่าวอำลากับเธอ และส่งเธอไปสู่ชีวิตใหม่

วันที่เขาจะรู้สึกเหงา และมีความสุขไปพร้อมๆ กัน

แล้วเขาก็นึกขึ้นได้

(ว่าเขาตายไปแล้ว)

(ตายไปแล้วใต้น้ำแข็งนั่น)

 

เขานึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีเรื่องอยากจะบอกอีกฝ่ายมากมาย ทั้งอดีตทั้งอนาคต ทั้งคำขอบคุณทั้งคำขอโทษ ทั้งคำสัญญาที่เขาให้ไว้ หรือคำสาบานที่เขาไม่อาจรักษาไว้ได้ แต่ทุกอย่างก็ผสมปนเปจนขุ่นข้นอยู่ในลำคอ เขาส่ายหัว ก้าวเท้าออกไปข้างหน้า แต่ก็รู้ดีว่าไม่สามารถเข้าใกล้เธอได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว เขาจึงหยุดอยู่ตรงนั้น มือห้อยนิ่งข้างลำตัว เธออยู่ตรงหน้าใกล้แค่เอื้อม ใกล้ยิ่งกว่าวันนั้น แต่เขาก็ไม่ยื่นมือออกไป เพราะเธอไม่ได้ต้องการมือของเขาอีกแล้ว เวลานั้นผ่านพ้นไปแล้ว แต่เขายังมีคำพูดที่ต้องบอกกับเธอ คำพูดที่เขาอยากจะมอบให้เธอยิ่งกว่าใครในโลกนี้

 

เขาเรียกชื่อของเธอเบาๆ

อีกฝ่ายยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ

 

“ขอให้เธอมีความสุขนะ”

 

หญิงสาวผมสีน้ำตาลขยับปากพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ไม่ได้ยิน ทั้งที่อยากจะฟังเสียงนั้นแทบใจจะขาด หากภาพตรงหน้าก็พร่าเลือนจนขาวโพลน เขาพยายามจะมองเธอ พยายามจะจดจำเธอไว้ หากใบหน้านั้นก็เลือนรางอยู่ในแสงสว่าง

ใบหน้าของเธอเป็นเช่นไรบ้างหนอ.....

 

**************************

 

แจ๊คลืมตาขึ้น เขากระพริบตาถี่อย่างงุนงงจนกระทั่งสมองเริ่มทำงาน มือกำแน่นก่อนที่เด็กหนุ่มจะสูดลมหายใจลึกๆ เหมือนพยายามยัดอะไรบางอย่างเข้าไปแทนที่อกอันว่างเปล่า

“แซนดี้”

เขาพึมพำเรียก แล้วเจ้าของชื่อบนเมฆสีทองก็หันตัวกลับมาจากงานที่ทำอยู่ อีกฝ่ายเลิกคิ้วพร้อมกับใช้ทรายสร้างเครื่องหมายคำถามขึ้นเหนือศีรษะ

“มันสวยงามมาก” ภูตฤดูหนาวเม้มปากทีหนึ่ง พยายามกล้ำกลืนบางสิ่งที่เอ่อท้นขึ้นมา “แต่มันช่างโหดร้ายเหลือเกิน”

แซนเดอร์สันพยักหน้า ก่อนจะยิ้มน้อยๆ ด้วยท่าทีเข้าใจ เขารู้สึกเหมือนได้ยินคำพูดที่ไม่ได้กลายเป็นเสียงบอกอย่างอ่อนโยน

 

นั่นแหละคือความฝัน

 

 

 

End

* ถ้าอ่านไม่เข้าใจ ลองกด ctrl + A ดูนะคะ
* ที่ระลึกวัน April's Fool (?)

ขอบคุณคุณ @chibi ด้วยค่ะที่ช่วยบรู้ฟแล้วก็ให้คำแนะนำ
แหะๆ ขอโทษค่ะที่หลอกว่าจะเขียนตอนของแซนดี้ แต่ออกมาเป็นพี่น้องเฉยเลย 555 

 

Comment

Comment:

Tweet

มาอารมณ์เดียวกะคห.บน งงว่าไหงแจ๊คได้ไปงานแต่งน้องสาวล่ะเนี่ย ตายก่อนไม่ใช่เรอะ
ที่แท้ฝันไป แถมไปในร่างวิญญาณ(รึเปล่า?) โฮ แซนดี้อะ TvT 

#2 By RhomeO on 2013-04-15 10:31

ก็งงๆ(อันนี้เพราะทางนี้สมองช้าเองค่ะ)กดctrlA ปั๊บ ใจวูบปุ๊ป แงงง เศร้า แต่ก็สมเป็นแจ๊คแล้ว รักน้องสาวน่ารักน่าดู

#1 By bonbonpich on 2013-04-01 22:14