[ROTG / Kurobas / KLK] Once in my Childhood

posted on 28 Mar 2014 22:52 by ohohoh in kuroko, MyWork
* Drabble จากหลายๆเรื่องค่ะ
* มีส่วนที่เป็นการสปอยล์อยู่ด้วย หากไม่ประสงค์จะโดนสปอยล์ อย่าเพิ่งอ่านนะคะ
* โดยมากเขียนด้วยอารมณ์ โวยยยยย ไม่ไหวแล้ว ข้อยต้องเขียนนนนนน มันเลยจะอีโมหน่อยนะ?



* * * * *


[ROTG]
 
 

แจ๊คสัน โอเวอร์แลนด์เคยมีความฝัน

 

เขาอยากจะเป็นกลาสีเรือ แล่นเรือไปยังอีกฟากของมหาสมุทร เพื่อไปเห็นแผ่นดินที่ปู่ย่าตายายของเขาเคยอาศัยอยู่ก่อนจะเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมายังทวีปใหม่

หรืออย่างน้อย เขาก็เคยฝันอยากจะไปเห็นทะเลด้วยตาตัวเองสักครั้ง อยากจะรู้ว่าเมื่อสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด กลิ่นคาวทะเลนั้นจะเป็นเช่นไร มหาสมุทรจะใหญ่เป็นสักกี่เท่าของบึงในป่า และเส้นขอบฟ้านั้นจะสุดลูกหูลูกตาจริงดังที่เคยได้ยินหรือเปล่า

แต่แจ๊ครู้ว่าเขาเป็นผู้ชายของครอบครัว เขามีฝูงแกะที่ต้องเฝ้าระวัง มีแม่และน้องสาวที่ต้องดูแล มีบ้านที่ต้องปกป้อง ความฝันเหล่านั้นจึงช่างห่างไกล เขาได้แต่หวังเพียงว่าเมื่อสักวันที่เขาจะได้พบกับผู้หญิงสักคนซึ่งจะมาร่วมแบ่งปันชีวิตของตัวเอง ก็ขอให้เธอคนนั้นรักแม่กับน้องสาวเหมือนกับที่เขารักด้วย

และหากเขาจะมีลูกเป็นของตัวเอง ก็ขอให้เด็กคนนั้นได้ไปจนไกลแสนไกล เท่าที่ใจจะปรารถนา

 

แจ๊คจำเรื่องนี้ได้ขณะยืนอยู่บนประภาคารเหนือหน้าผาสีขาว

ในเวลาเดียวกันที่เขารู้ว่าตัวเองสมหวังและสูญเสีย

หากทุกอย่างก็ผ่านมานานเกินไปเสียแล้ว

 

* * * * *
 
 
[Kuroko No Basket]
* อันนี้ไปแย่งเควสคุณ@chibi มาเขียนค่ะ =3= พอคุณจิบิพูดถึงคุโรโกะม.ปลายกับม.ต้นแล้วมันอดไม่ด้ายยยย
ขอบคุณคุณจิบิมากๆเลยค่ะ ><
* ดำม.ปลาย x ดำม.ต้น 
 
 

ผมอยากจะบอกกับเธอในวันนั้น

อยากจะบอกว่าถึงน้ำตาในตอนนั้นจะสูญเปล่า

ถึงเธอจะสิ้นหวังราวกับว่าโลกนี้ได้จบลงไปเสียแล้ว

ถึงเธอจะนึกเสียใจกับทางเลือกที่ไม่อาจแก้ไขได้

ถึงเธอจะคิดว่าตัวเองนั้นช่างเล็กกระจ้อยร่อยไร้ค่าเหลือเกิน

ผมอยากจะจูบเธอแทนคำขอบคุณนับร้อยนับพัน



ขอบคุณที่เธอไม่ยอมแพ้ และลุกขึ้นสู้อีกครั้ง


 

 

 

* * * * *

 

[KILL LA KILL]
* สปอยล์ตอนจบอย่างรุนแรงมาก เราเตือนคุณแล้วนะ





เสียงมาโกะเรียก
ริวโกะจึงถอนสายตาจากเด็กผู้หญิงที่ไม่รู้จักแล้วหันกลับมาในที่สุด


เธอยิ้มตอบพร้อมกับกล้ำกลืนบางอย่างที่ทิ่มแทงหัวใจอยู่อย่างระมัดระวัง... ราวกับว่านั่นคือของล้ำค่าที่เธอจะไม่มีวันปล่อยให้ตกหายไปแม้แต่เศษเสี้ยว

ซัตสึกิหันมามองด้วยสายตาถามไถ่ แม้ว่าระหว่างเธอสองพี่น้องจะยังมีกำแพงของความขัดเขินขวางกั้นอยู่บ้าง แต่มาโกะก็คั่นกลางเป็นตัวเชื่อมให้พวกเธอสามารถคุยกันอย่างเป็นธรรมชาติขึ้นทีละน้อย หางตาเหลือบไปเห็นเงาคนที่แสนจะสะดุดตาเบียดหลบกันอยู่ที่มุมตึก เธอทำเป็นมองไม่เห็น หากเมื่อหันไปสบตาพี่สาว ต่างฝ่ายต่างก็กลั้นยิ้มให้กันอย่างพร้อมเพรียงเสียจนมาโกะหันมาถามหน้างุนงง “อะไรเหรอ?? อะไรเหรอ??”


ซัตสึกิผู้เป็นพี่สาว มาโกะซึ่งเป็นเหมือนครอบครัว พรรคพวกที่เข้าใจและพร้อมจะต้อนรับเธอเสมอ หากบางครั้ง... ที่ริวโกะจะรู้สึกเหมือนว่าตัวเองช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่โดดเดี่ยว ด้วยเพียงผู้เดียวที่เหมือนกับเธอนั้นได้สูญสลายไปจากโลกนี้เสียแล้ว
เธอกุมอกเสื้อที่สวมอยู่ มันอาจจะไม่ได้น่ารักน่าเอ็นดูอย่างชุดของมาโกะ ไม่ได้สวยเรียบเป็นผู้ดีอย่างชุดของซัตสึกิในวันนี้ (เธออายเกินกว่าจะแต่งตัวอย่างนั้นได้) แต่ก็เป็นชุดที่ริวโกะเลือกเอง...คิดเองว่าอยากจะใส่ และเมื่อสอดแขนสวมชุดที่เลือกขึ้นมา... เมื่อนึกเช่นนั้นขึ้นมาได้ ความเจ็บปวดเช่นเดียวกับเมื่อครู่ก็แล่นผ่านอกไปอย่างอ้อยสร้อย

เธอสูดลมหายใจแล้วกระซิบบอกตัวเอง

(ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ลืม)

แม้เวลาจะผ่านไปอีกกี่สิบปี แม้จะมาถึงวันที่ใบหน้าของเธอระบายไปด้วยรอยย่นของกาลเวลา แม้ว่าวันหนึ่งที่ความเจ็บปวดนี้จะกลายเป็นเพียงความโหยหาต่ออดีต

(ฉันจะไม่ลืม)

เธอจะไม่มีวันลืมว่าครั้งหนึ่งที่เธอเคยโลดแล่นต่อสู้กับชะตากรรมของตัวเอง ครั้งหนึ่งที่เธอเคยผิดพลาดจนตกลงสู่ก้นบึ้งของความสิ้นหวัง ครั้งหนึ่งที่เธอทะยานขึ้นไปสู่ท้องฟ้าและคว้าชัยชนะกลับมาได้


ว่าครั้งหนึ่ง เธอเคยเป็นเด็กผู้หญิงที่มีชุดกลาสีเป็นคู่หู


ความเจ็บปวดนั้นช่างอ่อนหวาน มันขื่นคอ หากก็ร้อนผ่าวอยู่ในอก ริวโกะจึงอธิษฐานอยู่ในใจ

(ฉันจะไม่ลืม)


* * * * *


 

Comment

Comment:

Tweet

เข้ามาอ่านRotg *ปาดน้ำตา* 3บรรทัดสุดท้ายชีช้ำดีจังค่ะ /// ฮา ดีใจจังค่ะที่ยังมีคนเขียนอยู่

#1 By bonbonpich on 2014-03-29 22:09